PAINTINGS:

1983-1996

PAINTINGS:

1997-2003

og aðrir atburðir ársins 2004

Þann fjórtánda maí síðastliðinn hrópaði Steingrímur J. Sigfússon úr ræðustól Alþingis að Davíð Oddsson væri “drusla”. Maður trúði vart útvarpinu. Var þetta virkilega að gerast? Um kvöldið kom Davíð í sjónvarpsfréttir og gerði gott betur. Forsætisráðherra sagði forseta Íslands vanhæfan til afgreiðslu á fjölmiðlalögunum þar sem dóttir hans starfaði hjá Baugi. Maður trúði vart sjónvarpinu. Sagði maðurinn þetta virkilega? Íslensk stjórnmál höfðu náð nýjum botni. Ráðherrann hafði reddað Steingrími Joð frá sögulegri skömm: Og sannreynt orð hans: Dabbi var í alvörunni drusla.

Þjóðarhreyfingin hefur hafið söfnun til birtingar á auglýsingu í virtasta dagblaði heims, New York Times, þar sem heimurinn fær að vita að aðeins tveir menn stóðu fyrir þátttöku okkar í Íraksstríðinu.

Ólafur Teitur Guðnason er blaðamaður á Viðskiptablaðinu. Hann er líka ritstjóri síðustu hundrað ára í Stjórnarráði Íslands. Að auki hefur hann annað slagið lagt það fyrir sig að leiðrétta fréttaflutning í dagblöðum landsins telji hann hallað á ríkisstjórnina. Nú síðast hefur Ólafur Teitur svo tekið að sér að stjórna, ásamt öðrum, sunnudagsþætti á Skjá einum. Þessi dagskrá gæti vafalaust dugað dauðlegum mönnum en ekki er allt búið enn. Þótt Ólafur Teitur sé sjálfur í beinni útsendingu á Skjá Einum í hádeginu á sunnudögum hefur hann líka tíma til að horfa á þáttinn sem sendur er út á Stöð Tvö á sama tíma. Og ekki nóg með það; hann gefur sér líka tíma til að leiðrétta hann. Langt seilist lítill fingur. Líkja má þessu við að leikari sem tiltekið kvöld leikur á fjölum Borgarleikhúss taki að sér eftir á að leiðrétta kollega sína, þá sem léku í Þjóðleikhúsinu sama kvöld.

Erindi flutt í Eskifjarðarkirkju - haust 2004
- við opnun myndlistarsýningar í safnaðarheimilinu

Listamaðurinn er ekki listamaður. Listamaðurinn er bara maður sem fæst við list. Hana fær hann hjá öðrum. Við getum kallað þann aðila Guð.

Borgarstjóri, menningarstjórar, nefndarmenn og aðrir gestir. Gleðilega þjóðhátíð.

Reykjavík er góð borg. Skemmtileg borg. Núna. Hún var það ekki en hún er orðin það. Og hún  á eftir að verða enn betri. Því Reykjavík er borg í sköpun. Flestar heimsins borgir eru löngu fullskipulagðar og lifðu sín glæstustu tímabil fyrir öldum síðan en Reykjavík er borg tækifæranna. Hér getur allt gerst því hér hefur ekkert gerst. Og við eigum að telja okkur heppin að fá að taka þátt í þessari sköpun. Því við getum mótað borgina, gefið henni anda og yfirbragð til langrar framtíðar.

Áður en Jón Ólafsson ritstjóri var orðinn tvítugur hafði hann ort sig út af Íslandskortinu. Kvæði hans, “Íslendingabragur”, birtist í Reykjavíkurblaðinu Baldri vorið  1870. Um haustið þurfti skáldið unga að flýja land, af ótta við að hefja ævi sína í fangelsi. Kvæðið var ungæðisleg hvatning til Íslendinga til að rísa upp gegn Dönum. Það sem fór þó fyrir brjóstið á mönnum var miðerindið þar sem skáldið fordæmir þá íslensku embættis- og þingmenn sem hann taldi gæta hagsmuna Dana vegna þess að þeir voru konungkjörnir og áttu allan sinn frama undir kóngi. Þessir menn voru “þeir fólar sem frelsi vort svíkja” og “af útlendum upphefð sér sníkja”. Frónbúinn þekkti ei “djöfullegra dáðlaust þing / en danskan Íslending.”

Nú stefnir í enn eitt skipulagsslysið í Reykjavík. Þessi grein er reyndar skrifuð alltof seint. En betra er seint en aldrei. Framkvæmdir er enn ekki hafnar. Enn má hætta við.|

 Ég er að tala um færslu Hringbrautar.

Formáli í leikskrá Stúdentaleikhússins fyrir sýninguna 101 Reykjavík

Sumarið 1990 dvaldi ég á Akureyri við skriftir. Eitt kvöldið leigðum við okkur hesta og riðum út með firði. Kvöldið var einstaklega fagurt. Skyndilega hóf ég að tala út í loftið í fullkominni andstöðu við umhverfið: Eins og hinn mesti borgarbósi sem aldrei hafði komið út fyrir borgarmörkin, hvað þá norður í Eyjaförð. Í mér hafði kviknað undarlegur karakter; afar afslappaður, afar fyndinn. Ég hugsaði með mér: Ég verð að gefa honum nafn, helst strax.

Auglýsingaherferð Símans hefur vakið athygli fólks. Þar eru menn hvattir til að fá hugmyndir sem fyrirtækið muni síðan hjálpa þeim að framkvæma. Hinsvegar hefur orðalag auglýsinganna stungið í augu margra:

Kæru landar.
Við erum hér samankomin til að minnast gamla landsins; gamla tímans og gamla fólksins sem gekk á undan okkur. Og við gerum það með því að borða gamlan mat.

Hægri menn eru framkvæmdamenn. Menn gerða. Vinstrimenn eru fremur menn orða. (Sumir þingmenn Vinstri Grænna virðast gera lítið annað en að mæta í alla þá 40 spjallþætti sem landinn heldur úti.) Það virðast vera örlög Sjálfstæðismanna að byggja og innrétta hús fyrir fjandvini sína, vinstrimenn.