Davíð var Golíat íslenskra stjórnmála. Sterkur leiðtogi með sterkar skoðanir sem talaði mannamál og virtist njóta þess að taka ákvarðanir og það skjótt: Fæddur leitogi. Hann var handstýrandi stjórnandi sem fylgdist með öllu og öllum. Forvitinn og minnugur. Höfuð hans var yfirfullt af nöfnum og staðreyndum.

En sterkur þolir ei sterkan. Allir urðu að lúta foringjanum. Samstarfsmenn hans urðu skjálfhentir þegar hann nálgaðist.  “Flokkurinn minn,” sagði Davíð um leið og hann kvaddi Valhöll á miðvikudaginn og hljómaði eins og hann væri að tala um hundinn sinn.

Gallinn við Davíð var sá hve hann átti marga hunda. Samfara glæstum árangri í borgarmálum, stjórnmálum og efnahagsmálum raðaði hann Tönnum sínum um kerfið og þurfti því ekki nema að kippa ofurlétt í ólina ef hann vildi bíta frá sér. Öllum ber að óttast guð sinn herra en óttinn við Davíð var búinn að gera hálfa þjóðina riðuveika og veldur því að fleiri gleðjast við starfslok hans en hann á skilið.

Að líkindum hætti Davíð toppnum: Hann skilaði landinu skuldlausu af sér. Við njótum öll góðs af afrekum hans en munum því miður of vel eftir afleikjum hans. Davíð var heldur lítilmótlegur þegar hann hunsaði stjórnarskrána fyrir rúmu ári. Heift hans út í sjálfstæða kaupsýslumenn var nánast óskiljanleg, ekki síst þar sem hinir raunverulegu skúrkar sátu sömu boð og hann. Þá var hún undarleg sjálfsblekkingin sem fékk hann til að trúa því að teppabúturinn í skrifstofu hans væri töfrateppi sem gerði hann sjálfan valdalausan um leið og hann stigi á það.

Mestu vonbrigðin voru þó hundahaldið. Veikleiki sem kom honum í koll að kvöldi miðvikudags: Kóngurinn átti skilið að kveðja með stæl í stað þess að þurfa að sitja í kauðalegasta Kastljósi allra tíma. Davíð lagði ekki bara niður stofnanir. Hann eyðilagði sumar.

Samt sem áður verðum við að þakka Davíð góðan tíma. Við munum öll sakna hans. Hann var ekki versti forsætisráðherrann okkar. Kannski sá besti. Allavega sá skemmtilegasti.

Uppáhalds-Davíðssagan mín: Á borgarstjóraárunum komu friðarsinnar að máli við Davíð og skoruðu á hann að lýsa Reykjavík “kjarnorkuvopnalaust svæði”. Hann tók þeirri málaleitan vel en vildi þó flýta sér hægt í þessum efnum og lagði til að þetta yrði gert í áföngum. Fyrst yrði Breiðholtið lýst “kjarnorkuvopnalaust svæði” og ef það gæfist vel mætti athuga með framhaldið.

BOOKS