DV gekk of langt í liðinni viku. Ekki í fyrsta sinn. Hélt að menn hefðu lært sína lexíu og sæmilega friðsælt væri orðið í kringum blaðið þegar ég gekk inn í kjallarann síðasta haust. Var að hugsa um að hætta skrifum á þessar síður, í kjölfar DV-málsins, en ákvað að doka við. Svo sögðu menn af sér, sjaldgæfur viðburður á Íslandi. Vona að nýir menn finni meðalveginn. Ekki viljum við hverfa aftur til samfélags þagnar og flokksblaða þar sem enginn segir neitt og enn síður af sér. 

Viðburður helgarinnar var af öðrum toga. Íslenskur sakamálaflokkur á RÚV. Sá fyrsti sinnar tegundar. Ég var búinn að mæta Önnu Th. Rögnvaldsdóttur sirka 700 sinnum á Laugaveginum og hafði alltaf á tilfinningunni að hún gengi með eitthvað í maganum. Jæja, útkoman er ákveðið loksins loksins. Hvorki meira né minna en fyrsta leikna íslenska sjónvarpsefnið sem boðlegt er. Og samt bara búið að sýna einn þátt. Við getum þetta þá eftir allt saman. Það þurfti bara eina snjalla konu sem sýnir okkur Reykjavík eins og hún er, Íslendinga eins og þeir eru, veðrið eins og það er, og samt allt voða kúl. Galdurinn er líklega sá að höfundurinn lítur ekki niður á persónur sínar, gerir þær ekki afkáralegar, og er ekki með mikla stæla. Fólk situr í bíl. Regn fellur á rúðuna og því eru rúðuþurrkur ræstar. Virðist ekki flókið en fyrir langeyga sjónvarpsáhorfendur er það hreinlega hátíð að sjá slíkt í íslenskri sjónvarpsmynd.

Fólk gerir sér kannski ekki grein fyrir því en mín kynslóð er nokkuð illa leikin af leiknu íslensku sjónvarpsefni. Við ólumst upp við nánast vikuleg íslensk sjónvarpsleikrit sem héldu uppi sínum svarthvíta spegli að þjóðfélaginu. Ég skildi aldrei bofs í þessum stykkjum, einblíndi þeim mun meir á leikmyndina, sem var svo þunn að maður beið alltaf eftir því að hún myndi hrynja, sem og hljóðið sem var svo yfirgengilega lélegt að skrjáf í peysu var alltaf jafn hávært og rödd leikarans, jafnvel þótt persónan væri sauðdrukkin og í reiðikasti, sem þær yfirleitt voru. Kannski var táningsdoðanum um að kenna: Ég botnaði aldrei neitt í þessum leikritum. Og ég botnaði heldur aldrei neitt í þjóðfélaginu. Það var alltaf allt í þoku á þessum árum. Og ég held að sjónvarpsleikhúsið hafi þar átt sinn þátt. Ef endurspeglunin er óskýr er erfitt að skilja fyrirmyndina. Þessi leikrit voru afruglari þjóðlífsins, afruglari sem enginn kunni á.

En nú er öldin önnur. Það hlaut að koma að því að íslenskir sjónvarpsgerðarmenn kæmust út úr þokunni sem þeir hafa verið að keyra í allt frá því þeir hófu sína ferð. Fyrsti þátturinn af “Allir litir hafsins eru kaldir” lofar góðu. Hér var enginn hallærisgangur á ferð. Og heldur enginn aumingjahrollur í sófanum. Ekki lítið afrek.

Vaknaði svo á mánudag við sjálfan mig á forsíðu DV. “Grimm” með tveimur m-um og svimandi margar milljónir flæðandi um textann. Ekki fyrr búinn að gefa blaðinu séns en ég verð fyrir barðinu á því sjálfur. Jakob karlinn Bjarnar búinn að reikna út árstekjur mínar upp á nýtt, með gömlu Texas Instruments vasatölvunni sinni frá 1974. Sem hlýtur að skýra hvers vegna útkoman var í gömlum milljónum, frá því fyrir myntbreytingu. Bara ef líf manns væri jafn gott og náunginn heldur.

BOOKS